Το “Ουδείς αναντικατάστατος”  είναι σαφές ότι δεν ισχύει στην περίπτωση του ανυπέρβλητου Βασίλη Αυλωνίτη. Το μεγαθήριο της σύγχρονης κωμωδίας που με το πηγαίο ταλέντο του συνεχίζει να δίνει μαθήματα υποκριτικής μέσα από τις κλασικές πλέον ελληνικές ταινίες, δεν πήγε ποτέ στη δραματική σχολή, ο τρόπος που ερμηνεύει ωστόσο είναι εξαιρετικά δύσκολο να “διδαχθεί” ακόμη και στις καλύτερες σχολές του είδους.Σχετική εικόνα

Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Ιανουαρίου του 1904. Ο πατέρας του τους εγκατέλειψε κι ο Αυλωνίτης αναγκάστηκε να βγει στη βιοπάλη από πολύ μικρός μαζί με τον αδερφό του. Έκανε διάφορες δουλειές για να εξασφαλίσει το μεροκάματο. Εργάστηκε για πρώτη φορά σε βιοτεχνία κατασκευής τσαντών και κάθε φορά που έλειπε το αφεντικό ψυχαγωγούσε τους συναδέλφους του με κωμικά σκετσάκια! Καθοριστική για το μέλλον του ήταν η στιγμή που η μοίρα του τον οδήγησε να εργαστεί ως βοηθός σκηνικών στο θέατρο “Έντεν” χωρίς μισθό.Σχετική εικόνα

Οι ηθοποιοί του θιάσου τον συμπαθούσαν και διασκέδαζαν μαζί του όταν κάθε βράδυ μετά την παράσταση πήγαιναν σε κάποια ταβέρνα για φαγητό κι ο νεαρός Αυλωνίτης τους έκανε να γελούν κάνοντας γκριμάτσες και λέγοντας αστεία.Σχετική εικόνα

Ένα βράδυ, ο θεατρώνης Σκούρας τον έσπρωξε στη σκηνή, ο Αυλωνίτης τα έχασε στην αρχή, γρήγορα όμως συνήλθε και κατάφερε με τους αυτοσχεδιασμούς του να κερδίσει το ενθουσιώδες χειροκρότημα του κοινού. Η αρχή είχε γίνει, ένας μεγάλος κωμικός μόλις είχε γεννηθεί!

Μαρίκα Νέζερ και Βασίλης Αυλωνίτης

Η πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση έγινε το 1924 στην παράσταση “Ερωτικές γκάφες” της Ελένης Ζαφειρίου. Ακολούθησε η οπερέτα του Χατζηαποστόλου “Το κορίτσι της γειτονιάς”.Σχετική εικόνα

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι ηθοποιοί με τους οποίους συνεργαζόταν διάβαζαν το σενάριο στον Αυλωνίτη, γνώριζε ελάχιστα γράμματα, και στη συνέχεια με τους αξεπέραστους αυτοσχεδιασμούς του κατάφερνε να απογειώσει το κείμενο.Βασιλης Αυλωνιτης 1997

Μπορεί εμείς να τον γνωρίσαμε ως έναν ευτραφή κύριο με λιγοστά μαλλιά, στα νιάτα του όμως ο Αυλωνίτης υπήρξε μέγας καρδιοκατακτητής. Σπάνια μιλούσε για την προσωπική του ζωή και φρόντιζε να την κρατά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, το 1931 όμως ενεπλάκη σε ερωτικό σκάνδαλο! Εκείνη την περίοδο έπαιζε στην παράσταση “Κατεργάρα” στο θέατρο Περοκέ. Κάθε βράδυ μια ανώνυμη θαυμάστριά του έστελνε λουλούδια, γλυκά και διάφορα δώρα. Ένα βράδυ κι ενώ έπαιζε ένα νούμερο που σατίριζε τους πολιτικούς της εποχής, δύο θεατές ανέβηκαν στη σκηνή κι άρχισαν να πυροβολούν. Όπως ήταν αναμενόμενο πανικός προκλήθηκε στο θέατρο όπου κατέφθασαν αστυνομικοί και προχώρησαν σε συλλήψεις. Κάλεσαν και τον Αυλωνίτη για κατάθεση, εκεί λοιπόν η άγνωστη μαυροφορεμένη έστειλε ένα αυτοκίνητο να παραλάβει τον ηθοποιό και να τον πάει αντί για το σπίτι του, στο Ζάππειο όπου τον περίμενε εκείνη, σύμφωνα με δημοσίευμα της εποχής.

Related image

Ο ηθοποιός την ερωτεύτηκε παράφορα με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει τη σύζυγό του και να φύγει μαζί της στο Παρίσι. Η εφημερίδα ανέφερε ότι άφησε ένα γράμμα στην εγκαταλειφθείσα σύζυγό του Πόπη, στο οποίο έγραφε: «Η μοίρα, μου έριξε μπροστά μου μια γυναίκα που με λατρεύει, μια γυναίκα που θα με κάνη μεγάλον, μια γυναίκα που θα με χωρίση βέβαια από σένα, αλλά θα με υποστηρίξη. Μη ζητήσης να μάθης περισσότερα…», και κατέληγε με τον χαιρετισμό: «Γειά σου για πάντα, Βασίλης».
Σχετική εικόνα

 

Λίγες μέρες μετά το γράμμα εκείνο, στις 14 Νοεμβρίου, ο ηθοποιός αναχώρησε με πλοίο από τον Πειραιά με προορισμό τη Μασσαλία και στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εποχής, η Πόπη ήταν «έξω φρενών με την χήραν, που χάλασε ένα τόσο ταιριασμένο θεατρικό ανδρόγυνο»…

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1929, στην ταινία «Μαρία η Πενταγιώτισσα» του Αχιλλέα Μαδρά. Ακολούθησαν άλλες ογδόντα, από τις οποίες ξεχωρίζουν «Η ωραία των Αθηνών» (1954), «Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο» (1955), «Το Αμαξάκι» (1957), «Λατέρνα Φτώχεια και Γαρύφαλλο» (1957), «Ο Θησαυρός του Μακαρίτη» (1959), «Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο Κοντός» (1960), «Η Χιονάτη και τα 7 Γεροντοπαλίκαρα» (1960), «Η Κυρία Δήμαρχος» (1960), «Τέρμα τα Δίφραγκα» (1962), «Οι Γαμπροί της Ευτυχίας» (1962), «Κορόιδο Γαμπρέ» (1962), «Ο Παράς κι ο Φουκαράς» (1964), «Η Σοφερίνα» (1964), «Ησαΐα χόρευε» (1966), «Ο Πεθερόπληκτος» (1968), «Κάθε Κατεργάρης στον Πάγκο του» (1969). Σχετική εικόνα

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1955, όταν επρόκειτο να γυριστεί η ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» ο Φιλοποίμην Φίνος αρνιόταν κατηγορηματικά να δώσει το ρόλο του λατερνατζή στον Αυλωνίτη! Στις ικεσίες του Αλέκου Σακελλάριου για τον Αυλωνίτη, ο Φίνος απαντούσε παγερά: «Όχι, δεν τον θέλω!». Ο Σακελλάριος κατάφερε να πείσει τον Φίνο, αναλαμβάνοντας ο ίδιος το ρίσκο για την διανομή της ταινίας. Η συνέχεια βεβαίως είναι σε όλους μας γνωστή. Η ταινία είχε τέτοια επιτυχία που γυρίστηκε και σίκουελ, η «Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο» το 1957.

Σχετική εικόνα

Υπηρέτησε ως καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Ακροπόλ και στη συνέχεια σχημάτισε με τα άλλα «ιερά τέρατα» του θεάτρου, Γεωργία Βασιλειάδου και Νίκο Ρίζο, τη νέα θιασαρχική τριάδα «Βασίλης Αυλωνίτης – Γεωργία Βασιλειάδου – Νίκος Ρίζος». Ο θίασος τους γνώρισε ασύλληπτη επιτυχία παρουσιάζοντας επιθεωρήσεις και κωμωδίες σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, αλλά και στη Γερμανία για τους ομογενείς. Ο τελευταίος θίασος που ίδρυσε με τον Κώστα Χατζηχρήστο το 1967, παρά τις αμέτρητες περιοδείες και την ασύλληπτη επιτυχία, δεν έμελλε να στεριώσει, καθώς λόγοι υγείας ανάγκασαν τον Αυλωνίτη να διακόψει τη συνεργασία.

Ο Αυλωνίτης χτυπημένος από σφοδρό έρωτα, παντρεύτηκε το 1945 την αγαπημένη του Γιογιό, που ήταν Βρετανή, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Γιάννη και την Ελένη.

Εκπληκτικό είναι το γεγονός ότι ο κορυφαίος μας κωμικός είχε παρακολουθήσει ελάχιστες από τις ταινίες του! Ο ίδιος μάλιστα αστειευόμενος συνήθιζε να λέει: «θα τις δω στον άλλο κόσμο, όπου, δεν μπορεί, κάποιος εβραίος ή Έλληνας θα έχει στήσει σινεμά»…

Σχετική εικόνα

Η τελευταία του δουλειά ήταν η ταινία  «Η Αριστοκράτισσα και ο Αλήτης» το 1970. Λίγες μέρες αφότου μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων ο Βασίλης Αυλωνίτης πεθαίνει από καρδιακή προσβολή. Το ημερολόγιο έγραφε 10 Μαρτίου 1970 όταν ο μεγάλος μας κωμικός περνούσε στην αιωνιότητα.